Ons eten is té goedkoop

Door Grete Remen op 3 juli 2018, over deze onderwerpen: Economie, maatschappelijk verantwoord ondernemen, Ondernemen

Grete Remen pleit voor een kentering in ons voedselbeleid. Ze wil duurzame productie in de kijker zetten en verspilling en vervuiling bestraffen. “De huidige voedingsmarkt staat op springen. We zullen meer moeten betalen voor ons eten.”

Remen legde op woensdag 20/06 de nieuwe Franse aanpak van de onleefbare prijzenmarges in de voedingssector voor aan minister Schauvliege in de Commissie Landbouw in het Vlaams Parlement. Het land zet zwaar in op regulering. Frankrijk lanceert een minimummarge van 10% op voedingsproducten en geeft haar concurrentiewaakhond meer slagkracht om oneerlijke praktijken aan te pakken. De meest opvallende maatregel van de nieuwe wet is echter het verbod op de term ‘gratis’ bij de promotie van voeding. Het land wil zo een einde maken aan de wildgroei van gratis voedingsproducten en de overproductie van voedsel die daarmee gepaard gaat.

De minister reageerde weigerachtig tegenover regulering van de overheid. De prijsvorming is volgens de minister te complex voor een ingreep vanuit de overheid. Minister Schauvliege schoof de verantwoordelijkheid voor verdere acties door naar haar federale collega’s Ducarme en Peeters.

Remen vindt het jammer dat minister Schauvliege terughoudend reageert op de Franse aanpak. “We krijgen straks een mooi praktijkvoorbeeld aangeboden. We kunnen er op zijn minst toch lessen uit trekken?” Volgens Remen is de huidige situatie onhoudbaar:

Marktaandeel vergaren en streven naar winstmaximalisatie lijken de enige doelstellingen van de huidige voedingsketen. Een prijzenoorlog tussen supermarkten met hoge kortingen en gratis producten is de norm geworden. Die strijd en de gratismentaliteit die ons met de paplepel wordt ingegeven, zorgen voor onleefbare marges, voedselverspilling en milieuvervuiling. De prijs van ons eten in de supermarkt is misleidend, omdat we niet incalculeren wat het effect is op onze ondernemers, onze leefomgeving en onze gezondheid. Consumentenwelzijn is nochtans veel meer dan het aanbieden van goedkope producten. Een vals gevoel van geluk door een gratis product verbergt de ware impact:

Boeren in Vlaanderen en Europa komen amper rond. In Frankrijk moeten ze rondkomen met gemiddeld 350 euro per maand. Per jaar stappen 600 van hen uit het leven.

We beschouwen gratis producten dan ook nog eens als tweederangs, waardoor ze des te sneller in de vuilnisbak verdwijnen.  20% van het geproduceerde voedsel in Europa wordt verspild. Dat kost ons 143 miljard euro per jaar. In Vlaanderen verspillen we jaarlijks 168.000 ton voedsel. Daar hangt een prijskaartje van 564 miljoen euro en 673.000 ton co2 aan vast. “Als onderneemster in de voedingssector zie ik regelmatig supermarkten die tot 16 afvalcontainers vol voedsel per week weggooien. Dit kunnen we toch niet in stand blijven houden?”

De Franse aanpak neemt ook die verspilling en vervuiling onder schot. Toch stelde minister Schauvliege dat Vlaanderen reeds voldoende inzet op de aanpak van voedselverspilling en milieuvervuiling. Remen ziet echter weinig tot geen verbeteringen op het terrein. “Dat Vlaanderen reeds initiatieven neemt, betekent niet dat we niets kunnen leren van onze buurlanden.”

In de jaren vijftig gaven we zo’n 30% van ons inkomen uit aan voedsel. Nu is dat nog slechts 13%. Is dat positief? We mogen niet vergeten dat de meerkosten van ons goedkope en vaak ongezonde voedsel geïnd worden via belastingen die dienen om de sociale zekerheid en de gezondheidszorg te financieren. Obesitas, diabetes, kanker en hart- en vaatziekten zijn de nasleep van ons ongezond eetpatroon. Momenteel accepteren we dat deze dodelijke kwalen een deel zijn van ons leven.

Net daarom juicht Remen het Franse initiatief toe: “Frankrijk durft vergaande maatregelen te nemen. Ondertussen blijven wij morrelen in de marge. Frankrijk vangt twee vliegen in één klap: voedingsproducenten krijgen een eerlijke prijs en men pakt voedselverspilling aan.”

Duurzaam consumeren en produceren moet volgens Remen meer gestimuleerd worden. Tegelijkertijd dienen verspilling en vervuiling ingeperkt en bestraft te worden. “Een verscheidenheid aan duurzame producten, seizoensgebonden en zoveel mogelijk lokaal geproduceerd, is de toekomst. Dat vraagt wel een eerlijke prijs.”

Meer politici moeten het taboe durven doorbreken en stellen dat we in de toekomst een eerlijkere, lees hogere, prijs voor ons voedsel zullen moeten betalen. “Voedsel ligt ons nauw aan het hart, maar slechts weinigen durven de kat de bel aanbinden. “

Grete Remen is Vlaams volksvertegenwoordiger voor N-VA en zelf CEO van voedingsbedrijf Damhert Nutrition nv

 

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is