Doet schauvliege aan greenwashing of is statiegeld meer dan een likje verf?

Door Grete Remen op 18 mei 2018, over deze onderwerpen: Economie, maatschappelijk verantwoord ondernemen

Ik ben niet tegen statiegeld. Laat dit duidelijk zijn. Maar ik mis een totaalaanpak en lange termijnvisie in de recyclage ambities van Joke Schauvliege. “Voorlopig worden alleen plastics en blikjes onder de loep genomen. Afvalbergen bestrijden en een circulaire economie aanvuren vraagt nochtans brede inspanningen.”

We grijpen met z’n allen naar plastieken flessen mineraalwater, terwijl ons Vlaams kraantjeswater tot de top behoort. We kopen voorverpakt voedsel liggend aan de achterkant van het schap, terwijl we per jaar tonnen voedsel weggooien. We bestellen pakjes à volonté die ‘gratis’ bezorgd worden vanuit de andere kant van de wereld, terwijl de maatschappelijke kost, zoals files en uitstoot om er maar twee te noemen, ongezien is. En we kopen tassen vol met kleding die uiteindelijk in de kast blijft hangen.

Onze basisbehoeften brengen vervuiling met zich mee. Zowel bij de productie, als bij de consumptie. Statiegeld alleen gaat dat niet verbeteren. Iedereen draagt zijn verantwoordelijkheid. Slechts één sector viseren is niet voldoende. De polyester in onze kleding wordt trouwens gemaakt van plastiek. Waarom dan alleen naar drankflesjes kijken?

Daarom wilde ik afgelopen woensdag in de Commissie Leefmilieu zelf horen van de minister welke inspanningen zij voorop stelde om de vervuilende mode-industrie duurzamer te maken. Onze kledingindustrie is immers de tweede meest vervuilende industrie ter wereld. Goed voor 10% van de globale co2-uitstoot. Zo gaat in Nederland  35% van de geproduceerde, onverkochte kleding rechtstreeks naar de verbrandingsoven.

De minister erkende de problematiek, maar gaf meteen te kennen dat dit voor haar geen prioriteit is. Frankrijk gaat dit regelgevend aanpakken met een verbod op het verbranden of dumpen van onverkochte kleding.Nochtans heeft de minister de doelstelling om een circulaire economie op alle vlakken te stimuleren. De lakse houding van de minister t.o.v. de problematiek doet mij vermoeden dat het verpakkingsplan van de minister, met het statiegeldsysteem als paradepaardje, slechts een symbooldossier is.

Eerder kaartte ik ook al de voedselverspilling in Vlaanderen, als tevens de maatschappelijke impact van pakketbezorging door onze internetaankopen aan. Een wijziging van de ‘ten minste houdbaar tot-datum’, een voorstel van de Nederlandse overheid, kon bij minister Schauvliege op geen bijval rekenen. Nochtans heeft 1/5 Vlamingen onvoldoende kennis over de houdbaarheidsdatum van voeding en wordt er in Vlaanderen jaarlijks 907.000 ton voedsel verspild.

Ook een sensibiliseringstool om de milieukost van pakketbezorging in kaart te brengen werd afgeschoten door de minister. De maatschappelijke kost voor de 150.000 pakjes die we per dag laten leveren door bestelbusjes die voor amper 38% gevuld zijn, loopt al gauw op tot een dagelijkse kost van 45.000 euro. Retour niet inbegrepen.

De terughoudende visie van de minister in al deze dossiers getuigt van weinig daadkracht. Het lijkt erop dat het statiegelddossier nog voor oktober gepresenteerd moet worden als  ‘dé verwezenlijking’ van de minister. Ondertussen blijven constructieve en brede oplossingen voor de milieuvervuiling in verschillende industrieën en een stimulans voor een circulaire economie in alle sectoren uit.”

Inzake duurzame mode, e-commerce en voedsel is de minister consistent in haar antwoorden: initiatieven moeten van de sector zelf komen. Een stok achter de deur, lees: acties van de overheid, zijn volgens de minister niet wenselijk. De aanstelling van een ‘verpakkingsofficier’ bij e-winkels, die zich daarbij vooral moet toeleggen op de vermindering van plastics, is de enige tegemoetkoming van de minister.

Waarom voorziet minister Schauvliege nu dan wel een duidelijke regulering voor de drankensector? Andere sectoren mogen per slot van rekening gretig blijven vervuilen en verspillen totdat ze zelf met een oplossing komen. Bij het opstellen van haar recyclagebeleid en haar actuele verpakkingsplan had de minister blijkbaar oogkleppen op. Ik moet immers vaststellen dat niet iedereen een eerlijk steentje aan een duurzamer Vlaanderen bijdraagt.

Een circulaire economie is maar mogelijk mits iedere producent zijn onverkochte producten verplicht terugneemt en zoveel mogelijk recycleert. Waar blijft de minister met een allesomvattende Vlaamse regelgeving? Vervuiling, verspilling en ook mensonterende omstandigheden, lees kinderarbeid, zullen snel de wereld uit zijn.

 

Grete Remen

Vlaams volksvertegenwoordiger voor N-VA

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is